Өнөөдөр ангийнхаа нэг хүүхэдтэй мэссэнжэрээр ярилцаж байгаад нэгэн дурсамжаа бид хоёр ярилцаж тэр ч надад сайн сайхныг хүсч баяртай гээд гарсан юм. Түүнийг гарсаны дараа нилээн зүйлийг бодож байгаад энд бичихээр шийдлээ. Ангийн маань энэ хүүхэд бид хоёр нэг байранд байдаг. Бага ангид байхдаа бид хичээлдээ явахдаа үргэлж хамт явдаг байсан юм. Жоохон том болоод ирсэн чинь хүүхдүүд холбож шоолоод бид хамтдаа явахаа больж хааяа л нэг бүүр оройтсон үед хамтдаа явах тохиолдол гардаг байв. Тэр хичээлдээ ангийнхнаасаа мэдлэг сайтай үргэлж л онц авч байдаг хүү байсан юм. Тэр нүдний шил зүүдэг. Яг л Америкийн сургуулийн насныхантай холбоотой гардаг кинон дээрх шиг бүтэлгүй доожоогүй хөвгүүдэд дэээрэлхүүлсэн тийм л хүү байдаг байлаа. Тэр шатар их тоглоно. Бас том том зузаан номнуудийг партандаа хийж байгаад л хичээл дээр завсарлахчгүй номоо л уншдаг байсан болохоор бид түүнийг номын цагаан солиот гэж дуудаг байсан юм. Бас дөрвөн нүдэт гэж ч хочилдог байсан. Гэхдээ ахлах ангид ороод бид бүгд л өсөж том болцгоож бие биенийгээ элдэвлэж шоолж дээрэлхэхээсээ илүү улам хоорондоо дотно болцгоож ихэвчлэн л хамт олноороо байхыг хичээдэг болсон. Нөгөө хөвгүүн бид хоёр ч буцаад хичээлдээ хамт явцгаадаг болж урьдныхааса илүүтэйгээр дотно зүйлүүдээ ярилцдаг болсон юм. Гэхдээ бид хоёрын хооронд хайр сэтгэл дурлал гэж байгаагүйээ. Хэн хэн нь ийм зүйл дээр тохирохгүй нь ойлгомжтой. Би түүнийг зөвхөн найзаа л гэж боддог. Өөр зүйл байхгүй.

Гэтэл нэг удаа тэр хичээлд явах гээд өглөө намайг хүлээж зогсдог байсан газраа байсангүй. Бага зэрэг гайхангаа утасруу нь залгахад холбогдсонгүй. Манай хүн ч унтчихаж дээ гээд би ч хичээлрүүгээ яарсаар очиход ч анги дээр байсангүй. Хэд хонолоо. Тэрнээс сураг байдаггүй. Гэтэл манай ангийнхан нэг сураг олсон нь тэр найз маань дэлгүүрээс хулгай хийж байгаад баригдаад хоригдсон гэдгийг олж сонслоо. Би үнэхээр итгээгүй. Ядаж тэрэнд тэгэх зориг ч байхгүй шүүдээ. Энэ ямар нэгэн андуурал боллоо гэж л хий дэмий би бодохоос цаашгүй. Ангид маань түүний талаар элдэв хов жив үзэн ядалт хааяа алга болчихдог байсан зарим юмсыг тэр л авчихдаг байсан байж гэсэн ярианууд нэг хэсэг ангиар тархаж байсан юм. Тэр мөрдөн байцаалтаас гэртээ даалтанд гарчихсан байгааг сонсоод би түүнтэй уулзах гээд гэрт нь очиход тэр шууд намайг хараад л хаалгаа хаачихсан. Түүнд маш хэцүү байгааг би хальт харсан нүднээс нь олж харсан. Би тайван байлгах хэрэгтэй юм байна гэдгийг ойлгооод гэрлүүгээ явж байхдаа би түүнийг тийм зүйл хийсэнд хорсож үзэн ядах сэтгэл огт төрөөгүй. Харин энэ буруу үйлдлээсээ ичээд бүүр цаашаагаа буруу замаар орчихвийдээ гэж айж байсан юм. Түүнийг би шоронруу явах гэж байсан урьд орой нь уулзаж баахан л элдэв юм ярьж, толгоом наадам болж аль болохоор л хөгжилтэй байхыг хичээж байсан ч түүнээс яагаад хулгай хийсэн юм бэ гэж нэг ч асуугаагүй. Тэр маргааш ачигдах гэж байгаа ч гэсэн надад муугааа харуулахгүйн тулд аль болохоор л хөгжилтэй байх гэсэн оролдлого нь өрөвдмөөр ч юм шиг. Би түүнд өөртөө байсан хэдэн төгрөгөө өгчихөөд шоронгоос битгий муу муухайг сурч гарч ирээрэй. Харин тэнд байх бүх хугацаандаа бүх зүйлийг сайн эргэцүүлж бодоод ирээрэй гэж хэлэхэд тэр асгартал уйлсан юм. Гэхдээ тэр уучлаарай л гэж амандаа олон удаа хэлж байлаа. Ингээд тэр шоронд явж нилээд сураг тасарч байгаад 6 сарын дараа суллагдлаа гэж сонсогдов. Хамгийн түрүүнд тэр надтай уулзах гээд ирэхэд би түүнийг урьдын адил л хүлээн авч элдэв зүйлийг ярилцахад тэр халзан толгойтой нилээн биерхүү том эр болчихож. Бага зэрэг яриа нь өөрчлөгдөж дуугай байдал нь нилээн яриа байдлаар солигдсоноос өөр гоц юм анзаарагдсангүй. Тэр маргаашнаас сургуульдаа явна. Хүмүүс яаж хүлээж авах бол. Яг чам шиг ингэж л лав дотноор хүлээж авч чадахгүйг би мэдэрч байнаа. Гэхдээ би энэ бүхнийг давах ёстой гээд тэр хичээл дээрээ ирсэн юм. Гэтэл яг түүний хэлсэнээр ангийнхан түүнийг нэг л хүйтэн хөндийгөөр угтан авч тэрэнд нэг хэсэгтээ хэцүү байлаа. Зарим банди нар аавын хаалга татсанаар нь дуудаж нөгөө номын цагаан солиот, дөрвөн нүдэт хоч нь хулгайч хочоор солигдож, тэр ч ийм орчин угтана гэдгийг мэдэж байсан болохоор сэтгэл зүйн хувьд аль болохоор тоохгүйг хичээж байсаар л... Удахгүй хүүхдүүд тоохоо ч байж тэр ч өмнөхөөсөө ичимхий доожоогүй байдал нь арилж бусадтайгаа нийтэч байдал нь харин тэр бүх яриаг дарах шалтгаан болж сурлагаар ангидаа толгой цохьсоор хүссэн сургуульдаа орж чадсан юм.

Харин өнөөдөр тэр маань энэ яриаг гэнэт сэдрээж надад үргэлж талархаж явдаг ангийнхнаас хамгийн их ойлгож найз гэдэг холбоогоо өдий хүртэл хадгалж явдагт чинь найз нь их баярлаж явдаг юм шүү. Тэр шоронруу явахын өмнөх өдөр чамайг надад мөнгө өгөхөд би өөрийгөө ямар их үзэн ядаж байсан гээч. Би чиний надад өгсөн мөнгөнд биш чиний тэр хүнд итгэх итгэлийг хайрлаж чадсанд чинь хязгааргүй их баярласан юм. Сайн нэрийг хүссэн ч эс олддог Муу нэрийг хусавч үл арилдаг гэдэг дээ. Гэхдээ яахав эр хүн алдаж эрэг нэг нурдаг гэдэг шиг тэр үед хэдий жаахан хүүхэд байсан ч миний хувьд маш том сургамж байсан юм гээд найз маань сургуульруугаа гарах ажилтай боллоо гээд гарсан юм. Гэхдээ би түүнээс яагаад яах гэж хулгай хийсэн юм бэ гэж асууугаагүй. Яагаад гэвэл энэ яриа өнөөдөр болоогүй бол угаасаа мартагдчихсан зүйл байсан юм. Харин тэр л мартаж чадахгүй үргэлж л сэтгэлдээ шаналж явдаг бололтой. Чи дахиж алдахгүйэээ. Би мэдэж байна. Бас итгэж ч байна.

Энүүгээрээ өөрийгөө гойд магтуулах гээгүй юм. Хамгийн гол нь ямар ч хүн санаандгүй санаатайгаар гэнэн томооогүй зангаасаа болчимгүй алдаа хийхэд нь түүн дээр нь дөрөөлж бусдын доог тохуу хийж тэр бүтэлгүйтэж байгаа сэтгэлийг нь улам доош битгий чангааж байгаасай гэж залуучуудаасаа хүсэх гэсэн юм